Geweldloze Agressie Respons

Geweldloze Agressie Respons

Agressie kan als volgt gedefinieerd worden, het opzettelijk schade aanbrengen en pijnigen van mensen of dieren. Agressie lijkt zo oud als de tijd zelf. Het is daarom ook niet verwonderlijk dat sommigen beweren dat agressie evolutionair gezien, een belangrijke rol heeft gespeeld en dat vandaag de dag nog steeds doet. Op deze wijze wisten de agressieveren langer te overleven en zich met meer succes voor te planten.
Agressie kan onderverdeeld worden in twee categoriën, te weten instrumentele agressie en vijandelijke agressie. Instrumentele agressie staat voor het verwonden van anderen met als doel iets te verkrijgen, denk hierbij aan een roof-overval, en bij vijandelijke agressie is het verwonden van anderen het doel. In de natuur komt instrumentele agressie veel voor, maar vijandelijke bijna niet. Dit laatste zien we met name bij mensen terug.

Wat zijn theorieën omtrent agressie
Freud was ervan overtuigd dat agressie de uiting is van instinctieve driften bedoeld om te vernietigen. Miller & Dollard, daarentegen, wierpen het meer op het sociale, door te stellen dat agressie geleerd gedrag is met als doel een ander te verwonden als gevolg van frustratie. Deze theorie wordt ook wel de ‘frustration-aggression hypothesis’ genoemd. Concreet komt het binnen deze theorie er op neer, dat wanneer de doelen van een organisme geblokkeerd worden, de frustratie zich opbouwt, wat zich vervolgens weer uit in een verhoogde agressie. Wanneer aan mensen verboden wordt frustraties te uiten, zullen deze zich dus mettertijd opstapelen, en eventueel geuit worden op indirecte wijze, door bijvoorbeeld het kapot maken van objecten. Het is maar de vraag of dit de agressie werkelijk doet afnemen, want uit wetenschappelijk onderzoek is voort gekomen dat het door gefrustreerde mensen slaan op een boksbal de agressie niet deed afnemen, in sommige gevallen nam het juist toe.

Verschillen in agressie tussen mannen en vrouwen
Vaak wordt aangenomen dat mannen agressiever zijn dan vrouwen, deze stelling blijkt onwaar. Mannen zijn weliswaar op fysiek vlak agressiever, maar vrouwen op relationeel vlak. Dit verschil wordt verklaard vanuit de theorie dat vrouwen verantwoordelijk zijn voor het welzijn van hun kinderen en daarmee ook van zichzelf. Als vrouwen vroeger fysiek verwondt raakten, kon dit bedreigend zijn voor de overlevingskansen van hun kinderen. Zodoende ontstond de indirecte uiting van agressie middels relaties.
Zoals hierboven beschreven, reageren mannen frequenter op bedreigende situaties met geweld, dan vrouwen. Zo bleek uit onderzoek, dat mannen, die gedrag van andere mannen als bedreigend ervaren voor hun sociale status of macht, dit vaak beantwoorden met geweld. Terwijl geweld vanuit mannen naar vrouwen gericht, meestal jaloezie als basis heeft. Deze vormen van geweld blijken ook sterk samen te hangen met hitte, zo worden er meer misdaden gepleegd in de zomer dan in de winter.

Wanneer ontstaan agressief gedrag en hoe wordt dit in stand gehouden
Agressiviteit blijkt vandaag de dag zich al vroeg in mensen als persoonlijkheidstrek te wortelen en tevens sterk gerelateerd te zijn aan leren. Zo blijkt namelijk dat hoe meer mensen worden blootgesteld aan agressie, hoe groter de kans is dat hij of zij zich agressief naar anderen zal gaan gedragen. Rolmodellen versterken deze kans. Het gedrag van een superheld, bijvoorbeeld, het elimineren van criminelen, zal eerder door kinderen gekopieerd worden dan het gedrag van een crimineel, het beroven van hulpeloos persoon. Bij de superheld wordt het gedrag namelijk beloond en bij de crimineel niet.
Beloning blijkt dus van essentieel belang in het in stand houden van agressief gedrag. Wanneer een agressieve persoon krijgt, wat deze wilt, door het vertonen van agressief gedrag, zal dit gedrag in stand worden gehouden, het werkt immers. Een ander voorbeeld is het gedrag van een kind. Als een ander kind een ander kind slaat om speelgoed te bemachtigen, is de kans vele malen groter dat dit nogmaals gebeurt, wanneer het kind het speelgoed daadwerkelijk heeft verkregen. In het geval dat dit doel niet behaald werd, leert het kind dat dit gedrag niet werkt en zal het iets anders moeten proberen om het doel te behalen.

Het straffen van agressief gedrag blijkt in de realiteit erg lastig. Zo zal de agressie alleen verminderen wanneer aan de volgende drie condities wordt voldaan, 1). De straf volgt direct op het agressieve gedrag, 2). dit gedrag staat in verhouding met het agressieve gedrag, en 3). dit gedrag wordt als rechtvaardig opgevat door de persoon die het agressieve gedrag geuit heeft. Gezien aan bovenstaande condities bijna nooit voldaan wordt, en tevens omdat er geregeld teruggegrepen wordt op fysieke straffen, werkt straffen in de praktijk vaak niet.

Wat kan er wel tegen agressief gedrag gedaan worden
Wanneer agressief gedrag het enige gedrag is dat mensen kennen, zullen straffen, bedoeld om het gedrag te verbieden, niet helpen. De persoon, die het agressieve gedrag vertoonde, weet namelijk geen alternatief. Wanneer alternatieven geleerd zijn, wordt het wel mogelijk voor hen om ander gedrag te vertonen. Bij het leren van deze alternatieven is het echter van belang positief te bekrachtigen zonder ruimte te bieden voor het ongewenste gedrag. Zo zal het gewenste gedrag oprecht en herhaaldelijk beloond en het ongewenste gedrag benoemd dienen te worden.

Naast de theoretische aspect zal ook de praktische deel aan orden komen. De lessen zijn geschikt voor iedereen die zich op een eenvoudige wijze wil leren verdedigen in verschillende agressieve situaties.